Ik ben bijna een maand niet bij mijn postbus geweest. Ik schaam me diep, want geen excuus is goed genoeg om zo lang verstek te laten gaan. Maar zoals de piraten van weleer al wisten: een goed bewaarde schat vergaat niet, die wordt alleen maar mooier. Toen ik het sleuteltje had omgedraaid, het deurtje opende en een stapel brieven aantrof die er bijna uit viel zo groot, maakte mijn hart een sprongetje. Wat een postrijkdom!

Thuis aangekomen begon ik meteen met het openmaken van al deze enveloppen. Wat een werk hebben de inzenders ervan gemaakt! Mijn blijdschap werd steeds groter. Een brief van een dertienjarig meisje uit het hoge noorden, maar ook een van een jongen uit Antwerpen (trouwens niet de enige Vlaamse inzender, in totaal zijn dat er vier!). Brieven van een moeder en een dochter. Brieven met de mooiste versieringen en lieve kaartjes, zoals deze van Annemieke:

Er zat een stripje bij van Jan, Jans en de kinderen waarin Catootje veel te laat opblijft omdat ze een boek per se uit wil lezen. We’ve all been there! Alineke heeft me zelfs een presentje gestuurd: een slakkenpoststempel. Die ga ik zeker weten gebruiken!

Bedankt allemaal voor het inzenden! Jullie brieven blijven vijf jaar in bewaring en in 2016 krijgen jullie ze terug, precies zoals ze deze zomer zijn toegestuurd.

Elke recensie is belangrijk voor een schrijver, maar de ene is toch net iets belangrijker dan de andere. Voor een chicklitschrijfster is weinig spannender dan de recensie van Chicklit.nl, de enige op dit genre toegelegde site in Nederland. Dat is bij het eerste boek een kwestie van dagelijks verversen, om erachter te komen dat een week na verschijning écht geen termijn is om een recensie te verwachten en twee weken trouwens ook niet, waarna je bij het tweede en derde boek toch elke dag weer dezelfde neiging voelt.

Toch was ik verrast toen ik op mijn telefoon de site opende en een wel heel bekende cover op de homepage zag staan. Lieve ik! Ik zoomde in en zag de felbegeerde hartjes voor een heel groot deel ingekleurd: tot vierenhalf, op een half hartje na de hoogst haalbare score. Het moge duidelijk zijn: ik ben blij!

De recensie:

Chicklit.nl (Linda) op 9 augustus 2011:
Wat een leuk boek! Polly en Hanneke krijgen allebei een brief. Een brief die zij zichzelf hebben geschreven toen ze nog op school zaten, dikke vriendinnen waren en vol zaten met dromen. Inmiddels leiden zij allebei hun eigen leventje en zijn de dromen naar de achtergrond verdwenen. Tot ze elkaar weer opzoeken en besluiten samen een hippe modegalerie te openen… De karakters zijn totaal verschillend en het is niet moeilijk je een beeld te vormen van de impuslieve Polly, de ingetogen Hanneke en de ietwat vreemde Esther. Ook de galerie zie ik helemaal voor me. Hij lijkt beter te passen in Berlijn of Milaan dan in Zwolle, maar juist dat maakt het zo leuk. Een origineel, vlot en vrolijk boek!

Vandaag reed ik op weg naar huis even langs de postbus. Behalve een verkeerd bezorgde brief lag daar een envelop met mijn naam erop, met de hand geschreven. Dat kon bijna niet anders dan een Lieve ik-brief zijn. En inderdaad: ik maakte de envelop open en binnenin zat meteen weer een envelop, met de randjes een klein stukje omgevouwen zodat ze in elkaar pasten (slim!).

Behalve deze brief aan haarzelf - die ik met de datum erop aan de kant heb gelegd, bij de andere brieven - zat er deze keer ook een briefje voor mij bij in hetzelfde mooie handschrift:

Hoi Petra, Wat geweldig dat je dit voor iedereen wilt doen. Echt een heel leuk en mooi idee. Ik heb genoten van je boeken, en ik hoop dat er nog veel mogen volgen.

Dat hoop ik van harte met haar mee. En ik hoop dat er veel lezers zoals zij mogen volgen, want ik geniet volgens mij net zo veel van dit kleine briefje als zij van mijn boeken!

Afgelopen zondag mocht ik mijn boek signeren in Culemborg. Dat wist je waarschijnlijk al als je dit leest, en de bovenstaande foto heb ik ook al overal geplaatst, maar wat maakt het uit.

Erg druk was het niet in de boekhandel. Niet toen ik aankwam, niet toen ik er zat en ook niet toen we even later de handel naar buiten hadden verhuisd. Ondanks de goede aankondiging met flyers, een etalage en de Culemborgse Courant kwam het publiek vooral naar de stad voor bier, een opblaasglijbaan, Lorena-oorbellen, de fanfare en eeltcrème. Daar passen boeken niet direct bij.

Maar ik liet me niet uit het veld slaan, want ik heb niet zoveel met bier en Lorena-oorbellen en juist wel met boeken. Eenmaal buiten lukte het om met verschillende voorbijgangers een praatje aan te kopen en Lieve ik-pennen uit te delen. Op de ‘Schrijf een brief aan jezelf’-actie heb ik veel leuke reacties gekregen, en de merchandise die mijn vader heeft gemaakt wordt unaniem heel mooi gevonden.

Het doel om grote stapels boeken te verkopen is dus weliswaar mislukt, maar mijn aanwezigheid in Culemborg was alsnog een succes. Het gaat met kleine stappen, maar ooit zal ik wellicht net zo bekend zijn als Heineken, net zo leuk worden gevonden als een opblaasglijbaan, net zo populair zijn als de Lorena-oorbellen en hopelijk een stuk minder irritant dan de fanfare. Voor het geval je je afvraagt waar de eeltcrème in deze briljante vergelijking blijft: die houd ik zelf, want ik ben alweer bezig met een volgend boek - de enige weg is vooruit - en van al dat typen krijg ik eelt op mijn handen.

Of ze allebei vandaag verschenen zijn, weet ik niet, maar ik heb ze wel allebei vandaag voor het eerst gezien: de recensie van fok.nl en die van NBD|Biblion. Omdat ik ze zo geweldig leuk vind, zal ik ze hier allebei plaatsen. En dan ga ik nog even juichen!

NBD|Biblion:

Polly vindt een brief terug die ze tien jaar geleden aan zichzelf heeft geschreven. Ze beseft dat ze niet het leven leidt dat ze gehoopt had te leven. Dankzij de brief hervindt ze weer contact met haar jeugdvriendin Hanneke, voor wie hetzelfde geldt: ook zij droomt van een ander leven. Samen besluiten ze om het roer om te gooien en een hippe kledingzaak te openen. Polly maakt gebruik van haar modetalent en ontwerpt de kleding, terwijl Hanneke het zakelijke aspect van de winkel voor haar rekening neemt. Vrolijke, lekker geschreven chicklit van eigen bodem, met sympathieke personages en dito gebeurtenissen. Uiteraard ontbreken ook de nodige humor en romantiek niet, wat het boek goed geschikt maakt voor een jong, vrouwelijk lezerspubliek. Dit is de derde roman van de auteur, die eerder bekendheid verwierf met ‘Gemma en partners’ en ‘Twijfels over België’.

Fok.nl:

Als je nu een brief zou schrijven aan de persoon die je over tien jaar bent, wat zou je er dan in zetten? Waarschijnlijk een hoop verwachtingen die je nu voor jezelf hebt en waarvan je hoopt dat ze tegen die tijd uitgekomen zijn. Hanneke en Polly ontvangen in de nieuwste chicklit van Petra Kruijt zo’n brief, die ze vroeger aan zichzelf schreven. Of hun dromen van toen uit zijn gekomen lezen we in Lieve ik.

Als ik later groot ben…
Wanneer ze de brief van hun tien jaar jongere ik ontvangen zijn Polly en Hanneke helemaal niet waar ze destijds dachten te zullen zijn. Polly is na een afgekapte studie mode ontwerpen nu schoonmaakster van kantoorpanden en haar appartement wordt binnenkort gesloopt. Hanneke werkt al jaren voor hetzelfde kantoor als secretaresse zonder uitzicht op promotie en kampt met een emotioneel afhankelijke moeder. De brieven maken een kettingreactie los bij de voormalige vriendinnen. Ze zoeken elkaar weer op en besluiten nog dezelfde dag hun droom van toen te verwezenlijken: het opzetten van een eigen modezaak. Polly verhuist naar Zwolle, ze vinden daar een geschikt winkelpand met atelier voor Polly en de business is meteen booming. Met het hervonden zelfvertrouwen trekken ze heel wat meer aan dan alleen enthousiaste klanten, waardoor ze tien jaar na het schrijven van de brief meer meemaken en hebben dan ze destijds durfden te dromen.

Feel good
Kruijt is een meester in het schrijven van chicklits waar je blij van wordt. Ze heeft een sterk gevoel voor charmante humor en de herkenbare vrouwendingetjes (zoals de horror van het ontdekken van je eerste grijze haar) maken haar boeken toegankelijk en luchtig. Het gaat Hanneke en Polly vanaf dat ze elkaar weer ontmoeten voor de wind, wat niet altijd even geloofwaardig is maar wel zorgt voor een stroomversnelling van feel good-gebeurtenissen waar de lezeres bij weg kan dromen en zwijmelen. Met Lieve ik heeft Petra Kruijt wederom een charmant verhaal geschreven met een originele insteek.

Omdat het nog maar iets meer dan een week duurt tot de signeersessie bij boekhandel Tomey en Verstegen en ik alweer bijna een week terug ben van vakantie, belde ik net het Culemborgse nummer voor een kort kennismakingsgesprekje. De telefoon werd opgenomen door Eva, die toen ik mijn naam noemde meteen enthousiast zei: “Ik ben net je flyers aan het uitdelen.” Komt nog bij dat de etalage al klaar is, het persbericht de deur uit is, de advertentie de komende week in de krant staat en de nieuwsbrief morgen verstuurd wordt… Zo!

Na een leuk gesprekje over het evenement dat op 10 juli samenvalt met de signeersessie (Culemborg Bijvoorbeeld) en de mogelijkheid om mijn dozen vol pennen en briefpapier mee naar de winkel te sjouwen, heb ik er nog meer zin in dan vanmorgen. Culemborg is er klaar voor, en ik ook!

Tijdens mijn vakantie heeft Werner, blogger op Viva.nl, een stukje geschreven over Lieve ik. En over de rest, want zijn verhaal is op z’n zachtst gezegd bijzonder: voordat ik enig idee had van zijn bestaan had ik een boek geschreven - Gemma & partners - waarin een systeembeheerder voorkomt die Werner heet. Zoals zo vaak kun je de werkelijkheid niet verzinnen, want wat bleek: die systeembeheerder bestaat echt. Hij wilde het boek daarom graag lezen en sindsdien heb ik een mannelijke fan. Daar ben ik trots en zuinig op. En terecht, getuige dit superleuke stukje.

Vandaag is de eerste recensie van Lieve ik gepubliceerd. Hij is geschreven door iemand die ik ken en dat maakt het voor mij extra leuk. Voor de rest misschien extra ongeloofwaardig, maar geloof mij, deze recensent is er niet de persoon naar om iets op te schrijven dat ze niet meent. Dank je wel dus, Nelly!

—-

Was ik er na ‘Gelukkig gestoord’ van Iris Boter al van overtuigd het fenomeen chicklits te negatief veroordeeld te hebben, Petra Kruijt heeft er nog even een schepje bovenop gedaan. Misschien wordt het tijd om te nuanceren: De Hollandse chicklit is wél leuk!
‘Lieve ik’ blijft dichtbij huis, Zwolle en Amsterdam, en Polly en Hanneke zouden jij en ik zelf kunnen zijn. Het zijn twee vrijgezelle, leuke meiden van 28 die voor velen van ons een herkenbaar leven leiden, inclusief hun onzekerheden en toekomstdromen.
De insteek van de brieven vind ik een geniale vondst. Een unieke manier om je verhaal in te leiden en de lezer nieuwsgierig te maken, wat zeer zeker lukt. De personages worden neergezet en ook hun verschillen, zoals de creatieveling en de slimme, zijn direct duidelijk. Ze verschillen zo enorm van elkaar, dat jij, de lezer, je vrijwel onmogelijk kunt vereenzelvigen met beide. Je moet de één haast wel leuker en herkenbaarder vinden dan de ander. De keuze hierin is aan jou!
Petra Kruijt geeft het geheel vorm in een prettige schrijfstijl die veel humor en woordspelingen bevat. Het verhaal leeft en als lezer (be)leef je mee en zal je herkenning vinden in hun wel en wee.
Heel cliché; dit boek leest als een trein.

Zal het de dames lukken om 10 jaar later hun droom alsnog te verwezenlijken? Zullen hun verschillen niet in de weg gaan staan? ‘Lieve ik’ is vanaf juni verkrijgbaar in de boekhandel, lees het!

Ik ben nog nooit zo trots geweest als toen mijn debuutroman Gemma & partners verscheen. Daar kan geen volgend boek aan tippen, maar eerlijk waar: Lieve ik komt een heel eind in de buurt. Het boek ligt nu naast me op het bureau en het glanst me de hele tijd tegemoet. De drang om er continu aan te voelen, de bladzijdes door mijn vingers te laten gaan en eraan te ruiken zal de komende dagen zeer zeker niet verdwijnen. Ik ben een gelukkig mens.